Fizjoterapia

Zrodziła ją bowiem potrzeba. Ojcem było nieszczęście ludzkie. Żyzną glebą dla jej rozwoju były myśli i czyn społeczny a spiritus movens serce i rozum ludzki

Kabsch

Fizjoterapia jest dziedziną nauki medycznej. W jej skład wchodzą:

- kinezyterapia,

- fizykoterapia,

- masaż leczniczy.

Fizjoterapia jest zawodem medycznym, który zgodnie z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług opracowaną przez GUS, widnieje pod numerem 85.14.A, jako działalność fizjoterapeutyczna. Podklasa ta obejmuje: indywidualną lub zespołową działalność fizjoterapeutów, prowadzoną w takich dziedzinach, jak: diagnostyka fizjoterapeutyczna, fizykoterapia, hydroterapia, masaż leczniczy, terapia ruchowa, terapia logopedyczna itp.

Terapia manualna  (medycyna manualna) to dział medycyny obejmujący badanie i leczenie czynnościowych  odwracalnych zaburzeń w układzie ruchu (obejmujących stawy, mięśnie, więzadła.)

Reguluje, przywraca prawidłowe wykonywanie złożonych aktów ruchowych  stereotypów ruchowych, postawnych, oddechowych

Za pośrednictwem oddziaływań odruchowych wpływa na

poprawę czynności narządów wewnętrznych i likwidację zmian odruchowych wywołanych dysfunkcją ww.

TERAPIA MANUALNA
Terapia manualna chiroterapia - Techniki tkanek miękkich Mobilizacje Trakcje Techniki energii mięśniowej Manipulacje Techniki stabilizacyjne	Diagnostyka manualna chirodiagnostyka Wywiad Oglądanie Palpacja Ruch czynny, bierny Gra stawowa Testy mięśniowe Badania dodatkowe

Kinesiology taping- kinesiology taping został wynaleziony przez japońskiego doktora Kenzo Kase. Stało się to na początku lat siedemdziesiątych. Celem było wykorzystanie naturalnych procesów samoleczenia organizmu. Punktem wyjścia była skóra i mięśnie. Terapia jest godna z zasadami kinezjologii.

Właściwości materiału Kinesiology Tape:

- grubość i ciężar zbliżone do właściwości skóry

- rozciągliwość podobna do skóry (130-140%)

- przepuszcza wodę i powietrze

- wysokiej jakości bawełny z warstwą 100% akrylu w kształcie sinusoidy

- jest wodoodporny

- może być noszony stale od kilku dni do kilku tygodni.

Działanie kinesiology tapingu:

-Wpływ na funkcje mięśni (normalizacja napięcia- zmniejszenie nieprawidłowego napięcia, ułatwienie funkcji)

-wpływ na układ skórno-powięziowy- poprawa mikrokrążenia

-aktywacja układu limfatycznego

-aktywacja endogennego systemu znieczulenia

-oddziaływanie eksteroceptywne i proprioceptywne

-wspieranie funkcji stawów

Kinezyterapia- określenie to wywodzi się z języka starogreckiego i jest połączeniem dwóch słów: kinezis- co znaczy ruch i therapeia- leczenie. Z powyższego wynika, że działania za pomocą środków kinezyterapii jednoznacznie odnoszą się do całokształtu leczenia ruchem. Pochodzenie tej nazwy pokazuje też, iż ruch jako środek leczniczy, był w systemowy sposób i w pewnym sensie, w sposób zorganizowany, stosowany w starożytnej Grecji.

Ruch jako środek leczniczy wprowadzony został do polskich klinik i szpitali po drugiej wojnie światowej, w Poznaniu, przez profesora Wiktora Degę, który, jako jeden z nielicznych, doceniał ten rodzaj terapii, jeszcze w okresie międzywojennym.

Kinezyterapia, to zbiór środków, ćwiczeń, działań ruchowych (czyli środków- zgodnie z nazewnictwem używanym w kulturze fizycznej)stosowanych w celu osiągnięcia określonego efektu leczniczego- np. poprawy zakresu ruchu w stawie, czy też podniesienia wydolności ogólnej całego organizmu na wyższy, możliwy do uzyskania poziom.

Podsumowując, kinezyterapia jest to wiedza, zajmująca się wykorzystaniem ruchu jako środka leczniczego. Znajduje ona najczęściej zastosowanie w rehabilitacji schorzeń narządu ruchu, choć w terapii innych narządów jej przydatność wciąż rośnie, chociażby ze względów psychologicznych.

KINEZYTERAPIA
KINEZYTERAPIA O DZIAŁANIU MIEJSCOWYM	KINEZYTERAPIA O DZIAŁANIU OGÓLNYM	METODY KINEZYTERAPEUTYCZNE
Ćwiczenia: -bierne -czynno-bierne -samowspomagane -samokontrolowane -czynne w odciążeniu -czynne wolne -czynne oporowe -prowadzone -inne formy działań: *ćwiczenia redresyjne *wyciągi redresyjne *ćwiczenia synergistyczne *ćwiczenia oddechowe *ćwiczenia relaksacyjne *ćwiczenia w czynnościach samoobsługowych *pionizacja i nauka chodzenia -inne rodzaje ćwiczeń	Ćwiczenia: -ogólnokondycyjne -w wodzie -gimnastyki porannej -sport osób niepełnosprawnych -inne rodzaje ćwiczeń	-metody mechaniczne -metody neurofizjologiczne metody edukacyjne

*systematyka kinezyterapii wg prof. dr hab. n. kult. fiz. Andrzeja Zembatego

Fizykoterapia- jedna z ważnych składowych leczenia w kompleksowej fizjoterapii (jej udział jest różny w zależności od danego schorzenia). Największe zastosowanie znajduje w leczeniu chorób narządu ruchu, a także np. dermatologicznych. Fizykoterapia wpływa na:

• przyspieszenie gojenia ran pourazowych i pooperacyjnych,

• poprawę stanu miejscowego nerwów obwodowych, działając na nie, zarówno pobudzająco, jak i tonizująco,

• zmniejszenie odczynów bólowych, wielokrotnie bez potrzeby zastosowania środków farmakologicznych, co daje podwójną korzyść- po 1- przyspiesza możliwość wprowadzenia ruchu jako środka leczniczego, po 2- osłania narządy jamy brzusznej przed szkodliwymi działaniami tych środków,

• cały ustrój przez oddziaływanie selektywne na poszczególne narządy i tkanki

Fizykoterapia wykorzystuje w leczeniu czynniki fizyczne, a takim można nazwać każdy rodzaj energii, który występuje w przyrodzie lub jest wytworzony sztucznie, przy użyciu odpowiednich urządzeń. Do czynników fizycznych zalicza się: czynniki termiczne, promieniowanie Słońca, a także czynniki wygenerowane przez urządzenia dostarczające energii cieplnej, prądów małej częstotliwości, wielkiej częstotliwości, promieniowania świetlnego, nadfioletowego, podczerwonego oraz ultradźwięków. Każdy z tych czynników może wywierać na organizm działania bodźcowe, wywołując reakcje ogólne i miejscowe. Bodziec to czynnik fizyczny, który powoduje w ustroju występowanie określonych reakcji (odczynów).

Masaż leczniczy- zespół technik (rękoczynów, chwytów) stosowanych w odpowiedniej kolejności, które wywierają wpływ na tkanki ustroju człowieka, powodując wystąpienie odczynów w tkankach i narządach. Jest kilka rodzajów masażu, m. in. masaż klasyczny, masaż segmentarny, i inne.

Masaż klasyczny dzieli się na: ogólny (całego ciała), odcinkowy (np. jednej kończyny) i miejscowy (masaż okolicy jednego stawu)

Masaż segmentarny, stanowi jeden ze sposobów, za pomocą, którego przez oddziaływanie na powierzchnię skóry ( strefy Heada) i tkanek głębiej położonych, można wpłynąć na odległe ogniska chorobowe na drodze odruchowej.

Masaż klasyczny i segmentarny wykonywane są techniką chwytów ręcznych. Do podstawowych chwytów zaliczamy: głaskanie, rozcieranie, ugniatanie, oklepywanie.

Wpływ masażu wyraża się w odczynach miejscowych (tkanki, bezpośrednio poddane masażowi) i ogólnych(narządy wewnętrzne).

• Odczyny miejscowe:

- złagodzenie stanów bólowych,

- uelastycznienie blizn,

- rozluźnienie napięcia mięśni,

- odprowadzenie z tkanek produktów przemiany materii przez układ naczyń żylnych i chłonnych,

- rozluźnienie tkanki łącznej podskórnej,

- wpływ na przemianę materii,

- poprawa fizjologicznego napięcia trofiki tkanek,

- rozszerzenie światła naczyń krwionośnych (tzw. przekrwienie miejscowe).

• Odczyny ogólne:

- wpływ na termoregulację ustroju,

- działanie pobudzające lub uspokajające na ośrodkowy układ nerwowy (w zależności od rodz. Zastosowanego masażu),

- działania odruchowe na narządy wewnętrzne,

- wpływ na ogólną przemianę materii.

MASAŻ LECZNICZY

Klasyczny Segmentarny Podwodny Synkardialny Wibracyjny Inne rodzaje

Masaż izometryczny polega na intensywnym masowaniu mięśni podczas skurczu izometrycznego (napięcie mięśni bez wykonywania ruchu w stawie, czyli bez skracania długości mięśnia).

Masaż sportowy jest podobny do klasycznego. Różni się dłuższymi i bardziej energicznymi technikami , tj., stosowane są silniejsze głaskania rozcierania itd. Celem masażu sportowego jest zapobieganie objawom patologicznym (urazom), oraz zmęczeniu organizmu, wynikłe na skutek aktywności fizycznej. Wyróżniamy masaże:

* przedwysiłkowy  celem jest przygotowanie organizmu do wysiłku sportowego np. skracając rozgrzewkę itp.

*. międzywysiłkowy - masaż wykonywany w przerwach między wysiłkami (miedzy startami na zawodach sportowych), cel to podtrzymanie wysokiej aktywności organizmu w trakcie zawodów

* powysiłkowy  celem jest skrócenie czasu regeneracji organizmu po intensywnym i długotrwałym wysiłku.

* uzupełniający - wspomagający trening sportowy (np.: wspomagający trening masy mięśniowej)

Drenaż limfatyczny oznacza środki i

metody biernego ułatwiania przepływu chłonki u

chorych z obrzękami chłonnymi. Chłonka powstaje w

wyniku przenikania płynu pozakomórkowego do

włosowatych naczyń chłonnych umiejscowionych w

przestrzeniach międzykomórkowych.

Przemieszczanie się chłonki odbywa się w naczyniach

chłonnych przez węzły chłonne, pnie i przewody

chłonne, które uchodzą do układu żylnego.

Drenaż limfatyczny stosujemy zgodnie ze wskazaniami i przeciwwskazaniami.

Niezmiernie istotne jest ustalenie z lekarzem prowadzącym możliwości i

sposobu (drenaż całkowity lub częściowy) wykonywania zabiegu. Dotyczy to

szczególnie zabiegów wykonywanych po przebytych przez pacjenta chorobach

zakaźnych, podostrych stanach zapalnych przebiegających z obrzękami

oraz po amputacjach i resekcjach w przebiegu leczenia chorób

nowotworowych. Zbyt wczesne wkroczenie z zabiegiem może doprowadzić

do wznowy choroby bądź przeniesienia jej na siebie i innych pacjentów.

W stanach zapalnych może doprowadzić do ponownego zaostrzenia, a w

przypadku chorób nowotworowych przy braku ustalenia złośliwości nowotworu

drenaż limfatyczny może być przyczyną powstawania przerzutów.

Ustalenia z lekarzem prowadzącym są niezbędne również w przypadku obrzęków

wynikających z zaburzeń pracy serca czy nerek. W tych przypadkach, podobnie jak

poprzednio, drenaż wykonujemy tylko za zgodą i na zlecenie lekarza.

Większą swobodą dysponuje masażysta w przypadku leczenia obrzęków

pourazowych (skręcenia, złamania, zwichnięcia, amputacje pourazowe).

W tych jednostkach chorobowych drenaż wykazuje bardzo dużą skuteczność.